ما همه نیازمند عشق ایم .عشق از سرشت انسانی است٬ به همان اندازه خوردن ٬ نوشیدن ٬ و خفتن .گاهی به هنگام تماشای یک غروب زیبا ٬ خود را کاملا تنها می یابیم و می اندیشیم : این زیبایی اهمیت ندارد٬ چون کسی را ندارم تا در زیبایی با او سهیم شوم

در چنین مواقعی باید بپرسیم : چند بار نثار کردن عشق مان را از ما خواسته اند و ما امتناع کرده ایم ؟ چند بار از نزدیک شدن به کسی و گفتن آن که دوستش داریم ٬ ترسیده ام؟

از تنهایی حذر کنید . به اندازه خطرناک ترین داروهای مخدر خطرناک است. اگر غروب دیگر برای شما معنایی ندارد ٬ فروتن باشید و به جست وجوی عشق برخیزید.بدانید که همچون بقیه برکت های روحانی ٬ هر چه بیشتر حاضر به بخشش باشید ٬ بیش تر دریافت می کنید.

                                                    پائولوکوئلیو